Co wiemy?
Ustalenia oparte na dokumentach, fotografiach, pomiarach i wiarygodnych publikacjach wraz z odpowiedzią na pytanie „skąd to wiemy?”.
Inczew jest sercem opowieści, z którego prowadzą drogi ku ludziom, krajobrazowi i kulturze polskiego dworu.
Cyfrowe muzeum nie będzie kopią tradycyjnej ekspozycji. Połączy obiekt, dokument, relację, mapę i model przestrzenny. Czytelnik będzie mógł przejść od jednego śladu — książki, stawu, schodów albo fotografii — do szerszej historii.
Przedmioty otwierające większe historie.
Proweniencja, kontekst epoki i czytelnia.
Warstwy krajobrazu i szlak rezydencji.
Muzyka, głosy i dźwięki pamięci.
Kronika, film i przyszły spacer 3D.
Ślady wnętrz i ostrożna rekonstrukcja.
Bryła, warstwy czasu i plan wejścia do wybranych wnętrz.
Model Pałacu i mapa majątku powinny umożliwiać wybór daty lub etapu: stan historyczny udokumentowany, okres dewastacji, kolejne fazy ratowania i projektowany stan po zakończeniu prac. Obraz hipotetyczny otrzyma inny kolor i opis niż pomiar lub fotografia.
Tryb badacza pokaże źródło każdej informacji. Funkcja „stań w miejscu fotografa” pozwoli zestawić dawne ujęcie z dzisiejszym punktem widzenia. Nakładanie map ujawni przemiany stawów, parku i zabudowy, ale granice niepewne pozostaną graficznie niepewne.
Fakt ma przypis lub bezpośredni materialny dowód. Relacja zachowuje autora i okoliczności przekazu. Analogia objaśnia epokę, lecz nie zastępuje źródła z Inczewa. Hipoteza prowadzi dalsze badania i nigdy nie przebiera się za pewnik. Wizualizacja pokazuje możliwy wygląd, a nie odzyskaną fotografię przeszłości.
Pałac pozostaje prywatną rezydencją. Muzeum będzie udostępniało historię bez publikowania informacji ułatwiających naruszenie prywatności lub bezpieczeństwa. Materiały rodzinne zachowają osobną, chronioną przestrzeń. Każda fotografia i relacja otrzyma informację o autorze, zgodzie i prawach.
Rdzeniem muzeum będzie wspólna kartoteka, dzięki której ta sama osoba, fotografia albo rzecz nie będzie opisywana od nowa w każdym rozdziale. Czytelnik przejdzie od człowieka do miejsca, od miejsca do wydarzenia, a od wydarzenia do dokumentu, na którym oparto opowieść.
Ustalenia oparte na dokumentach, fotografiach, pomiarach i wiarygodnych publikacjach wraz z odpowiedzią na pytanie „skąd to wiemy?”.
Luki pozostają widoczne. Nieznany projektant, nierozpoznana osoba albo niepewny zasięg parku stają się pytaniem badawczym, a nie domysłem przedstawionym jako fakt.
Kolejne odkrycia mogą uzupełnić lub skorygować opis. Zachowamy historię ustaleń, aby pokazać, jak z rozproszonych śladów rodzi się wiedza o miejscu.
Kartoteka obejmie Walewskich, administratorów, służbę pałacową, ludzi stajni, folwarku i gorzelni, mieszkańców wsi, duchownych, nauczycieli, świadków wojny oraz powojennych pracowników PGR i mieszkańców Pałacu. Relacje potomków pozostaną oznaczone jako pamięć rodzinna, dopóki nie znajdziemy dla nich niezależnego potwierdzenia.
Na fotografiach grupowych rozpoznane osoby będą mogły otrzymać własne karty. Podpis „osoba nierozpoznana” jest uczciwszy niż pochopne przypisanie nazwiska.
Poszukujemy zdjęć Pałacu, parku, Walewskich, pracowników, stajni i koni, gorzelni, folwarku, stawów, wsi, uroczystości oraz pierwszych lat powojennych. Cenny może być nawet ważny detal widoczny przypadkiem w tle.
Nie trzeba oddawać oryginału — wystarczy dobry skan lub fotografia. Samo przekazanie materiału nie oznacza zgody na publikację: pochodzenie, autorstwo, opis i zakres zgody zapisujemy osobno. Nierozpoznane zdjęcia mogą później otrzymać pytanie „Czy rozpoznajesz tę osobę lub miejsce?”, lecz każda odpowiedź wymaga sprawdzenia.
POZNAJ LUDZI INCZEWADocelowo wybór epoki zmieni nie tylko wygląd bryły Pałacu. Pokaże również ówczesnych mieszkańców, układ parku i stawów, zabudowania gospodarcze, przedmioty oraz wydarzenia. Rekonstrukcja będzie korzystać przede wszystkim z dokumentacji Inczewa; analogie z innymi rezydencjami pozostaną pomocnicze i zawsze widocznie oznaczone.