Pałac nie był samotnym budynkiem. Stanowił centrum większego organizmu obejmującego folwark, gorzelnię, stajnię, park, stawy i wieś. Dlatego lista właścicieli jest tylko szkieletem historii. Jej pełny obraz powstanie z metryk, akt hipotecznych, prasy, fotografii i wspomnień ludzi.
Od średniowiecznej wsi do Walewskich
Oficjalne opracowanie Gminy Wróblew wskazuje pierwszą wzmiankę o Inczewie w 1391 roku. W 1426 roku Michał Prądzyński miał wymienić Inczew na połowę Małkowa. Te najstarsze informacje wymagają dalszego zestawienia z publikacją Andrzeja Ruszkowskiego i materiałami pierwotnymi.
W latach czterdziestych XIX wieku dobra kupił Stanisław Walewski. Od tego momentu Inczew związał się z sieradzką linią Walewskich. Pełna kolejność dziedziczenia powinna zostać odtworzona z ksiąg hipotecznych, metryk i akt spadkowych; wspólne nazwisko nie jest samo w sobie dowodem pokrewieństwa ani prawa własności.
Walewscy w źródłach
Stanisław Walewski
Wskazywany przez źródło gminne jako nabywca Inczewa w latach czterdziestych XIX wieku. Dokładny rok i dokument transakcji pozostają celem kwerendy.
Kazimierz Walewski
Źródła prasowe prowadzą do wiadomości o jego śmierci w 1903 roku i pogrzebie związanym z Tubądzinem. Nie należy mylić tej uroczystości z pogrzebem Stefana Walewskiego w 1938 roku.
Stefan Walewski
W 1905 roku poślubił Joannę Taczanowską. W prasie występuje w kontekście rolnictwa, hodowli koni, finansów i życia publicznego. Zmarł w 1938 roku, u progu wojennego zerwania.
Joanna z Taczanowskich
Małżeństwo Joanny i Stefana połączyło historię Inczewa z rodziną Taczanowskich. Dane o dzieciach i dalszych losach rodziny wymagają przypisania do metryk oraz dokumentów spadkowych.
Ludzie pracy
Na funkcjonowanie majątku składali się ludzie rzadziej wymieniani w oficjalnych historiach: administratorzy i oficjaliści, służba domowa, ogrodnicy, stangreci i masztalerze, gorzelnicy, rzemieślnicy oraz robotnicy sezonowi. Inwentarze dóbr mogą pokazać stanowiska i wynagrodzenia, prasa — wydarzenia gospodarcze, a fotografie i relacje — twarze oraz codzienność.
Pałac po wojnie
Po zmianie własności Pałac nadal był miejscem pracy i zamieszkania. Dokumentacja z lat 1986–1987 potwierdza użytkowanie go jako biur WOPR oraz mieszkań pracowników. Według relacji obecnego właściciela działał tu również Klub Rolnika. Przyszły rozdział wspomnieniowy powinien oddać głos dawnym mieszkańcom, pracownikom i ich rodzinom.
Pierwsze ocalenie
Na przełomie XX i XXI wieku zdewastowany Pałac przejęli Michał i Jolanta Lisieccy. Odtworzenie więźby, mansardowego dachu i poddasza osłoniło mury oraz zahamowało postępującą destrukcję. Michał opiekował się również parkiem i sadził nowe drzewa, między innymi miłorząb.
Michał Lisiecki nie doczekał zakończenia restauracji. Jego wkład pozostaje częścią materialnej historii Pałacu: w odtworzonym dachu, zabezpieczonych murach i drzewach rosnących w parku.
Obecna opieka
Od 2018 roku trwa kolejny etap ratowania rezydencji prowadzonego przez obecnych właścicieli. Pałac odzyskuje funkcję prywatnego domu rodzinnego. Portal dokumentuje proces i gromadzi świadectwa, ale nie zastępuje akt własnościowych ani nie publikuje danych prywatnych, które nie służą historii zabytku.
Podstawa i dalsze badania
Podstawą tej wersji są: oficjalna „Geneza miejscowości” Gminy Wróblew, materiały inwentarzowe i hipoteczne w trakcie kontroli, prasa historyczna, dokumentacja konserwatorska i projektowa, fotografie oraz oznaczone relacje właścicielskie. Kolejny etap obejmie metryki parafialne, akta spadkowe, księgi hipoteczne i rozmowy z dawnymi mieszkańcami.