Wielki Szlem
Australian Open — Melbourne, kort twardy.
Roland-Garros — Paryż, mączka.
Wimbledon — Londyn, trawa.
US Open — Nowy Jork, kort twardy.
Pamięć mieszkańca i ukryta pod ziemią utwardzona warstwa wskazują miejsce dalszych badań. To interesujący trop, lecz jeszcze nie rozstrzygnięcie.
Według relacji pana Owczarka około 170 metrów na północ od Pałacu znajdował się kort tenisowy. W przybliżonym miejscu pod obecną powierzchnią terenu stwierdzono fragmenty utwardzonej lub betonowej warstwy, zalegającej na głębokości około 40 centymetrów.
Tenis zyskiwał popularność w środowisku ziemiańskim na przełomie XIX i XX wieku. Korty zakładano przy rezydencjach jako miejsce ruchu, spotkań i życia towarzyskiego. Ogólny kontekst epoki czyni relację wiarygodną jako możliwość, lecz nie pozwala automatycznie przypisać takiego urządzenia konkretnemu majątkowi.
Odległym przodkiem tenisa było francuskie jeu de paume — „gra dłonią”, rozwijana od średniowiecza i później związana także z dworami królewskimi. Z czasem pojawiły się rękawice, paletki i rakiety. Nowoczesny tenis trawiasty ukształtował się w Wielkiej Brytanii w XIX wieku; Walter Clopton Wingfield opatentował w 1873 roku zestaw do gry nazwany Sphairistikè, a pierwszy turniej w Wimbledonie rozegrano w 1877 roku.
Przenośny zestaw — siatka, słupki, rakiety i gumowe piłki — wyjątkowo dobrze pasował do parków rezydencjonalnych. Gra nie wymagała stałego stadionu: wystarczał równy trawnik, a z czasem kort ziemny. Tenis stał się jednocześnie ruchem, widowiskiem i regulowaną formą spotkania kobiet oraz mężczyzn. Dlatego pojawiał się przy pałacach, dworach, uzdrowiskach i klubach miejskich.
Na ziemie polskie nowoczesny tenis dotarł pod koniec XIX wieku. Początkowo był kosztowną rozrywką elit: potrzebował parceli, utrzymanej nawierzchni, sprzętu i wolnego czasu. Grało ziemiaństwo, inteligencja i mieszkańcy rozwijających się miast. Dworski kort nie był jednak wyłącznie oznaką zbytku — stawał się miejscem ćwiczeń, sąsiedzkich wizyt, młodzieńczych znajomości i letnich turniejów.
W 1921 roku w Poznaniu powstał Polski Związek Lawn Tenisowy. W okresie międzywojennym polscy zawodnicy weszli do międzynarodowej rywalizacji, a tenis stopniowo przestawał być wyłącznie sportem zamkniętego kręgu. Wojna przerwała ten rozwój; po 1945 roku sport odbudowano w klubach i strukturach państwowych.
Jadwiga Jędrzejowska — finalistka Wimbledonu i mistrzostw USA w 1937 roku oraz mistrzostw Francji w 1939 roku, w którym zdobyła także tytuł deblowy.
Ignacy Tłoczyński i Józef Hebda — czołowi reprezentanci II Rzeczypospolitej. Władysław Skonecki i Wiesław Gąsiorek współtworzyli powojenną odbudowę dyscypliny.
Wojciech Fibak — zawodnik światowej czołówki, finalista Masters 1976 i zwycięzca Australian Open 1978 w deblu.
Agnieszka Radwańska — finalistka Wimbledonu 2012 i triumfatorka WTA Finals 2015. Łukasz Kubot wygrał deblowe Australian Open 2014 i Wimbledon 2017, a Jerzy Janowicz dotarł do półfinału Wimbledonu 2013.
Iga Świątek — pierwsza polska triumfatorka singlowego Wielkiego Szlema, wielokrotna zwyciężczyni najważniejszych zawodów i liderka światowego rankingu. Hubert Hurkacz osiągnął szóste miejsce w rankingu ATP, wygrał turnieje Masters 1000 i dotarł do półfinału Wimbledonu.
Magda Linette, Magdalena Fręch i Jan Zieliński należą do współczesnego szerokiego frontu polskich sukcesów — od wielkoszlemowego półfinału singlowego po tytuły w mikście.
Australian Open — Melbourne, kort twardy.
Roland-Garros — Paryż, mączka.
Wimbledon — Londyn, trawa.
US Open — Nowy Jork, kort twardy.
ATP Finals i WTA Finals gromadzą najwyżej sklasyfikowanych zawodników oraz zawodniczki sezonu.
Davis Cup jest najważniejszą drużynową rywalizacją mężczyzn, a Billie Jean King Cup — kobiet. Osobną rangę ma turniej olimpijski.
Po Wielkim Szlemie szczególne znaczenie mają turnieje ATP Masters 1000 i WTA 1000.
Kalendarz obejmuje mistrzostwa Polski, rozgrywki juniorskie, zawodowe turnieje międzynarodowe i mecze reprezentacji.
Trawa, mączka i korty twarde zmieniają tempo odbicia, sposób poruszania i taktykę; hala opisuje warunki gry, nie jedną nawierzchnię.
Najpierw trzeba zapisać dokładne miejsce w terenie, kierunek dłuższej osi oraz wymiary utwardzenia. Następnie porównamy je z mapami, planami zagospodarowania i dostępnymi zdjęciami lotniczymi. Pomocne mogą być fotografie wykonane przy niskim słońcu, obserwacja roślinności, nieinwazyjny pomiar geofizyczny oraz niewielkie rozpoznanie archeologiczne — wyłącznie po właściwych uzgodnieniach.
Warto również zebrać niezależne wspomnienia mieszkańców: kto grywał, w jakich latach, jak wyglądało ogrodzenie i z której strony prowadziła droga. Pytania powinny być otwarte, aby rozmówcy nie podpowiadać odpowiedzi.
Granica ustalenia: część historyczna opisuje dzieje dyscypliny. Nie stanowi dowodu, że kort istniał w Inczewie; lokalna hipoteza nadal pozostaje oznaczona osobno.